Tańce chodzone w Wielkopolsce miały na ogół wolniejsze tempo niż w innych regionach kraju. Towarzyszył im często śpiew. Tańczony głównie w trakcie obrzędu weselnego.

Tańce wielkopolskie odznaczają się rzadko spotykaną w innych regionach kraju dostojnością i powagą. Cechowała je duża różnorodność form a także zróżnicowanie w ramach regionu

Tańce z grupy mazurkowych, obejmującej ogólnopolskie oberki i kujawiaki oraz inne formy mazurkowe, które swoją rytmiką i tempami są do nich zbliżone.

To popularny, uroczysty taniec, tańczony powszechnie na weselach i zabawach. Początkowo nie był osobnym tańcem o określonej formie muzycznej , a jedynie przodkowaniem w tańcu pary płacącej graczom za taniec.

Te formy tańców przywędrowały do Wielkopolski z Zachodu, głównie z Niemiec, z Holandii, Austrii oraz ze Szkocji i Szwecji. Zostały przez lud zaadoptowane, ale też przetworzone tak w warstwie muzycznej, jak i tanecznej pod wpływem rodzimego folkloru.

Samodzielne tańce, które swoją formą i układem przypominają ruch wiatracznego koła i stąd ich nazwa.

Wiwaty - to najbardziej wielkopolskie tańce ludowe. Rozpoczynano nimi wesela i inne uroczystości.