Podobnie jak inne grupy etniczne, również mieszkańcy Poznania mają swoją gwarę. Na obiad gotują pyry, wychodzą na spacer z kejtrem i za uszperane bejmy jadą na wywczasy. Szczuny szpekają czy dziewczyny mają ładne giry, koszule wieszają do szafy na ramiączko i do domu wracają na szage.
Odzież obok pożywienia i budynku mieszkalnego należy do najważniejszych elementów kultury służących do zaspokojenia podstawowych potrzeb człowieka. Od wieków strój chronił przed zmiennymi warunkami atmosferycznymi, a także wyrażał pozycję społeczną, stan posiadania, podkreślał zamożność.
Potomkowie dawnych osadników, przybyłych w XVIII w. z rejonu bawarskiego Bambergu, na terenach podpoznańskich wsi wykształcili specyficzną formę kultury. Jej najbarwniejszym elementem jest kobiecy strój, od podstaw ukształtowany w nowym polskim środowisku.
Uroczysty strój biskupiański, nazywany także dzierżackim, jest najbardziej charakterystycznym symbolem grupy regionalnej Biskupian ? mieszkańców kilkunastu wsi południowej części powiatu gostyńskiego.
Noszony był w czasie głównych uroczystości kościelnych i państwowych, stając się od wielu pokoleń symbolem polskości. Najwcześniejszy opis tego stroju z 2 połowy XIX w. zawdzięczamy Oskarowi Kolbergowi, który dokładnie opisał jego elementy.
Strój ten w najbogatszej formie przetrwał jedynie w Dąbrówce Wielkopolskiej oraz kilku okolicznych wioskach. Ubiór nazywany jest także strojem międzyrzecko-babimojskirn lub ogólnie strojem lubuskim.
