ziemianka, posłanka, działaczka społeczna, uczestniczka Powstania Wielkopolskiego 1918-1918 oraz Powstania Warszawskiego 1944.
Urodziła się w wielkopolskiej wsi Karmin (obecnie powiat pleszewski) w 1877 r. W 1904 wyszła za Stanisława Niegolewskiego. W 1918 r. została posłanką na Sejm Dzielnicowy w Poznaniu. Po wybuchu Powstania Wielkopolskiego w Buku wyposażyła szpital powstańczy, gdzie opiekowała się rannymi. Z mężem prowadziła także zbiórki finansowe oraz żywnościowe na cele powstańcze.
W czasie trwania wojny polsko-bolszewickiej 1919-1921 r. organizowała aprowizację lokalnych oddziałów wyruszających na front.
W 1918 r. współzałożyła Związek Kół Włościańskich w Wielkopolsce, którego została przewodniczącą. Zajmowała się także organizowaniem kursów rolniczych dla młodych gospodarzy. Angażowała się także w działalność edukacyjną Towarzystwa Czytelni Ludowych.
Po wybuchu II wojny światowej 1939-1945 Niegolewscy mieszkali w Warszawie, gdzie organizowali konspiracyjne zebrania polskiego podziemia.
Uhonorowana Wielkopolskim Krzyżem Powstańczym oraz Odznaką Honorową Polskiego Czerwonego Krzyża.
Zmarła w 1970 r. w Poznaniu. Pochowana obok męża w Buku.
