POZNAŃ
Miasto położone nad rzeką Wartą. Stolica Wielkopolski, województwa wielkopolskiego i archidiecezji poznańskiej. Jest ważnym ośrodkiem na Szlaku Piastowskim.
Park powstał w latach 80. XX wieku, gdy w pobliżu budowano osiedla Tysiąclecia i Lecha w Poznaniu.
Zanim jednak park zaprojektowano i utworzono, na obszarze tym znajdowały się cenne przyrodniczo obszary. Ich walory wynikały z faktu, że w miejscu, gdzie dziś znajduje się park przebiega dno doliny cieku Chartynia i jej ujście do strugi Piaśnica (która z kolei jest dopływem Cybiny, dziś płynącym w kanale uchodzącym do Jeziora Maltańskiego).
Na walory przyrodnicze tego obszaru zwracała uwagę już na przełomie lat 20. i 30. Helena Szafranówna, pionierka ochrony przyrody w Poznaniu. Wskazywała ona na potrzebę ochrony tutejszej roślinności, a szczególnie na możliwość utworzenia nieco na wschód od obecnego parku, rezerwatu halofitów, inaczej zwanych słonoroślami, czyli cennych roślin, żyjących na zasolonych gruntach.
Obszar parku znajduje się pomiędzy ulicą Inflancką na wschodzie, al. ks. Mieczysława Radziejewskiego na północy, posesją rzymskokatolickiego kościoła parafialnego od wschodu i torowiskiem tramwajowym od strony południowej. Odpowiednio na północ i południe od parku znajdują się osiedla – Tysiąclecia i Lecha.
Gdy park budowano – realizując projekt alejek, tworząc nowe nasadzenia roślin - zachowano naturalnie wyrosłe tu znacznie wcześniej drzewa. Niektóre z nich żyją tu do dziś. Na szczególną uwagę zasługują cenne samosiewy – zespół topoli (białych i szarych), zlokalizowany na wschodnim krańcu parku. Te nadrzeczne drzewa są widomym świadkiem przepływającej tu niegdyś w sposób nieuregulowany Chartyni i Piaśnicy. W okresie budowy wspomnianych osiedli wielkopłytowych Chartynia i Piaśnica zostały skanalizowane i częściowo przystosowane do roli kanałów deszczowych. W obszarze budowanego wtedy parku usypano też pryzmy piachu i gliny. Pochodzą one z dołów, wykopanych na sąsiednich osiedlach pod budowę fundamentów bloków mieszkalnych. Z czasem nasypy te zaczęły pełnić funkcje krajobrazowe; służą też jako górki do zjeżdżania na sankach.
Poza rekreacyjnym znaczeniem parku, istotne są też jego nadzwyczajne walory przyrodnicze. W kanale Chartyni, częściowo otwartym w obszarze parku, żyją rzadkie gatunki płazów: grzebiuszka ziemna, ropucha zielona i szara, żaba wodna i trawna oraz właśnie traszka zwyczajna. Ze względu na prawną ochronę tych gatunków płazów na znacznym obszarze parku wprowadzono w 2011 r. formę ochrony przyrody w postaci użytku ekologicznego „Traszki Ratajskie”. Dekadę później, obszar całego parku, zwanego dotąd roboczo „parkiem przy osiedlu Tysiąclecia”, otrzymał urzędową nazwę „parku <Traszki Ratajskie>”.
W tym newralgicznym obszarze park pełni więc wielorakie funkcje: jest miejscem rekreacji i wypoczynku dla mieszkańców miasta, szczególnie sąsiednich osiedli, ostoją zwierząt z gatunków rzadkich i obszarem, na którym obowiązuje specjalna ochrona prawna. Nie bez znaczenia jest też buforowy charakter parku – chroni on sąsiednie osiedla przed hałasem i pyłem z ciągów komunikacyjnych, zapewniając nawiew świeższego powietrza. Park uzupełnia też wschodni klin zieleni, którego główną osią jest dolina Cybiny. Dodatkowym atutem jest fakt, że przy wschodniej granicy parku przebiega ślad dawnej Średzkiej Kolei Powiatowej. Niestety, mimo że te pozostałości infrastruktury kolejowej mają charakter zabytkowy i drzemie w nich potencjał szlaku krajoznawczego, od lat niszczeją, są szabrowane i dewastowane, co prowadzi do zatarcia topografii tego cennego świadectwa historii przemysłowej, społecznej i komunikacyjnej dawnego Poznania.
