W skład Nizin Środkowopolskich na terenie Wielkopolski wchodzą następujące makroregiony:

1.    Krajobraz Niziny Południowowielkopolskiej ukształtował się poza zasięgiem ostatniego zlodowacenia i w związku z tym jest odmienny od tego, który dominuje na wielkopolskich ziemiach rozciągających się na pólnoc od niego. Nizina ta to obszar rozległy, przyrodniczo mało zróżnicowany i pozbawiony jezior.  Jego monotonną rzeźbę terenu urozmaicają jedynie doliny rzeczne Warty, Prosny, Lutyni i Orli. Dominuje bezleśny krajobraz rolniczy, a lasy można tu spotkać na zachód od Prosny - kompleks Lasów Rychtalskich.

2.    Fragmenty południowej Wielkopolski leżą na terenie Obniżenia Milicko-Głogowskiego. Ten kawałek wielkopolskiej ziemi zajmuje część Kotliny Milickiej i Kotliny Żmigrodzkiej, których oś stanowi dolina Baryczy (w województwie wielkopolskim leży tylko 17.000 spośród 87.040 ha Parku Krajobrazowego Dolina Baryczy – reszta w dolnośląskim).
Łąkowo-stawowy krajobraz kotlin wykształcił się już w średniowieczu.   Tutejszy krajobraz tworzą płaskie tereny wzdłuż koryta rzeki, pagórkowe na  obrzeżach  doliny,  rozległe  i  różnorodne gatunkowo  lasy, ogromne  stawy  rybne zakładane już w XIV wieku oraz pola i łąki rozciągające się wzdłuż Baryczy i jej dopływów. To bardzo urozmaicony krajobrazowo teren będący ostoją ptaków wodnych.

3.    Wał Trzebnicki jest najdalej na południe wysuniętym makroregionem, którego  wschodnia część leży w granicach historycznej Wielkopolski. Wielkopolską część Wału Trzebnickiego tworzą Wzgórza Ostrzeszowskle, na terenie których leży najwyższe wzniesienie Wielkopolski - Kobyla Góra (284 m n.p.m.). Cały ten teren ma charakter wzgórzowy, a najwyższe wzniesienia sięgają nawet 200-250 m. Dominuje krajobraz leśno-rolny, choć lasy nie stanowią tu zwartych kompleksów. Występowanie tu dość licznych buczyn z jodłą i świerkiem czyni tutejsze lasy podobnymi do lasów wyżynnych.