Wybitni Wielkopolanie

Janko z Czarnkowa (ok. 1320-1387)

Podkanclerzy, kronikarz. Urodził się ok. 1320 r. w rodzinie wójta czarnkowskiego. Studiował na jednym z uniwersytetów włoskich, zaś karierę kościelną rozpoczynał w Meklemburgii i w Tarnowie. Od 1356 r. był kanonikiem poznańskim i gnieźnieńskim, w latach 1362-66 posłował do Awinionu.

Ciesząc się poparciem króla Kazimierza Wielkiego został podkanclerzym królewskim, a w 1367 r. archidiakonem gnieźnieńskim. Rok po śmierci Kazimierza Wielkiego (1371 r.) oskarżono go o kradzież insygniów koronnych, skazując na utratę mienia i banicję. Opuścił Polskę i przebywał m.in. we Wrocławiu i Pradze.

Uzyskawszy odwołanie banicji powrócił do kraju w 1374 r. i osiadł w Gnieźnie, odzyskując utracony archidiakonat. Po 1382 r. został administratorem dóbr arcybiskupich. Gromadził w tym okresie materiały historyczne i pisał swą Kronikę, która obejmuje lata 1370-84. Jest ona jednym z najciekawszych zabytków dziejopisarstwa polskiego. Zmarł w Gnieźnie w 1387 r.

Komentarze (1)

Jł.

2010-09-21 | 12:30

Yo nie była zwykła kradzież insygniów. Chodziło o naruszenie grobu Kazimierza Wielkiego i użycie insygniów do koronacji nieznanego bliżej kandydata do tronu polskiego (Siemowita, księcia mazowieckiego; księcia śląskiego). O tym dokument w tomie VI Kodeksu dyplomatycznego Wielkopolski; także T. Jurek w artykule publikowanym w Rocznikach Historycznych. Jan z Czarnkowa (sic) w okresie banicji przebywał w Lauf (a?Pegnitz) k. Norymbergii.

Dodaj komentarz

Do wiadomości redakcji (nie będzie publikowany)

Kod z obrazka:

Partnerzy

  • Radio Poznań
  • Głos Wielkopolski
  • Nasze miasto
  • Koleje Wielkopolskie